Het meeste wat in bedrijfssoftware “AI-automatisering” wordt genoemd, is een chatbot die een e-mail opstelt en dan stopt. Soms nuttig. Automatiseert eigenlijk niets.
Automode doet iets nauwers en, denken wij, eerlijkers: het doorloopt de specifieke, herhaalbare boog van een onvolledige aanvraag naar een geprijsde offerte, en stopt precies twee keer om een mens te vragen of het door mag gaan.
Hoe de flow er echt uitziet
Er komt een aanvraag binnen zonder genoeg details om iets te kunnen prijzen: geen data, geen aantal deelnemers, geen echte scope. Stark leest hem, stelt een beleefd vervolgverzoek op waarin hij vraagt naar wat ontbreekt, en stopt. Eerste poort. Er is nog niets naar iemand verstuurd. Jij leest het concept, klikt op goedkeuren, en het gaat uit.
De klant antwoordt. Stark leest het antwoord, toetst het aan de werkelijke offertegeschiedenis van je bedrijf in de Vault (wat vergelijkbaar werk eerder heeft gekost, welke posten doorgaans van toepassing zijn, hoe je marges er meestal uitzien), en stelt een volledige, geprijsde offerte op. Hij stopt opnieuw. Tweede poort. Er is nog steeds niets aangemaakt. Jij leest het concept, de redenering achter de prijs, en klikt op goedkeuren.
Pas dan bestaat er een echt Offerterecord, teruggekoppeld aan de oorspronkelijke Aanvraag, precies daar in je pipeline waar het zou staan als je het zelf had opgesteld.
Dat is de hele functie. Twee menselijke beslissingen. Al het andere ertussenin, de aanvraag lezen, het verzoek opstellen, het antwoord lezen, het werk prijzen, gebeurt zonder jou, maar nooit buiten je om.
Een echte run, geen demoscript
We hebben dit getest op een echte aanvraag, geen gescripte: een vervolgverzoek voor een evenement van een klant die een advocatenkantoor is, zonder data en zonder een vast budgetplafond. Stark stelde het vervolgverzoek op. We keurden het goed. We plakten een realistisch antwoord in: een budget van rond de 8.000 €, data bevestigd. Stark stelde de offerte op: “3-daagse teamuitje”, drie posten, 6.755 €, correct onder het opgegeven budget, niet alleen dichtbij. We keurden hem goed. Seconden later bestond er een echte Offerte, in de daadwerkelijke pipeline, geen sandbox.
De redenering is waar we op letten, niet alleen het getal. Het was geen generieke opslag toegepast op een generieke sjabloon. Het verwees naar wat dit specifieke soort werk dit specifieke bedrijf eerder daadwerkelijk had gekost, dezelfde verankering die Starks antwoorden anders maakt dan die van een generieke AI-tool overal elders in het product.
Waarom precies twee poorten, en niet nul of vier
Nul poorten betekent een systeem dat je kan vastleggen op een belofte richting de klant zonder dat je het ooit ziet: geen optie, geen functie die we zouden willen, zelfs als bezoekers erom zouden vragen. Vier of vijf poorten begint aan te voelen alsof de automatisering eigenlijk niemand iets bespaart; je bent weer alles zelf aan het doen, alleen met extra klikken.
Twee is het aantal waarbij de mens de controle behoudt over elk moment met gevolgen, wat er naar buiten gaat en wat er geprijsd wordt, zonder dat hem gevraagd wordt op te passen op de onderdelen die echt mechanisch zijn: een antwoord zorgvuldig lezen, het kruiselings vergelijken met de prijsgeschiedenis, nette taal opstellen. Dat is het echte ontwerpargument, geen willekeurige keuze.
Het stopt ook niet bij de offerte
Zodra de klant accepteert en de Offerte is goedgekeurd, reikt Automode door tot in het Project. Dezelfde context, de posten, de scope, de geschiedenis die ertoe leidde, gaat rechtstreeks mee, zodat het Project al gevuld begint in plaats van vanaf nul opgebouwd te worden door wie de uitvoering ook overneemt. De twee poorten dekken de twee momenten die daadwerkelijk een menselijke beslissing nodig hebben: wat er naar buiten gaat, en wat er geprijsd wordt. Al het andere, inclusief de overdracht naar de uitvoering, blijft doorlopen zonder dat iemand gevraagd wordt handmatig opnieuw te maken wat het systeem al weet.
Wat het niet is
Het is geen volledige autonomie, en dat willen we ook niet. Het gaat geen klant achtervolgen die nooit antwoordt. Dat blijft een beslissing die een mens moet nemen. En het wordt niet slimmer door te gokken; als een antwoord echt niet bevat wat nodig is om het werk met vertrouwen te prijzen, weerspiegelt het concept dat eerlijk in plaats van een getal te verzinnen om besluitvaardig te lijken. De twee klikken zijn geen formaliteit die erbij is geplakt voor de show. Ze zijn het eigenlijke punt.